طمع ببرد از آب حیات اسکندر

ایا غلام درین نیمه شب به فصل چنین

مرا به جان تو از وصل باده نیست گذر

اگرچه شب ظلماتست واندرین ظلمت

مراکه همت خضرست و چون تو خضر رهی

بکوشم از دل و جان تا بنوشم آب خضر

یکی برون شو و برشو بر آن جهنده سمند