مثل بود که به چنبر کسی نبندد باد

چو مدح تیغ تو رانم بسوزدم دفتر

نشسته یی ز بر باد کاین مرا توسن

گرفته یی ز نخ مرگ کاین مرا خنجر

مگر نه خنگ تو بادیست بسته بر چنبر

به عهد دولت تو بالله ار قبول کنم

که طفل خون خورد اندر مشیمه مادر