چه آشفته مغزستی ای کیمیاگر

بدو چشم بیننده تابنده عکسش

چو خورشید رخشان به برج دو پیکر

چه نستوده مر دستی ای باغ پیرا

نه شدیار خواهد نه تیمار دهقان

نه فرار باید نه گوگرد احمر

از آن می که چون برگ گل هست حمرا