هر نخل که در مغرن فضل تو نشانند

از بهر سکونش نبود حاجت لنگر

هر باز که بر ساعد جود تو نشیند

زرین شودش چنگل و سیمین شودش بر

زمرد شودش شاخ و زبرجد بودش بر

قاآنی تا چندکنی هرزه درایی

هشدار که آزرده شود شاه هنرور