بفسرد طبع من ار چون تو نبیند ممدوح

هم مگر باز مرا زاید از نو مادر

ز انکه رسمست که مادر چو دهد دخت به شوی

خوار گردد اگرش بکر نباشد دختر

خون خورد باکره گر فحل نیابد شوهر

آب دارد سخنم گو نپسندد جاهل

سگ گزیده چه کند گر نکند زاب حذر