هم مگر باز مرا زاید از نو مادر

چون کنم مدح توکوشم که سخن رانم بکر

تا مرا طعنه حاسد نکند خون به جگر

چون منی بهر مدیح تو ز مادر بنزاد

ز انکه رسمست که مادر چو دهد دخت به شوی

خوار گردد اگرش بکر نباشد دختر

بفسرد طبع من ار چون تو نبیند ممدوح