تا مرا طعنه حاسد نکند خون به جگر

داورا راد امیرا ز خلوص تو مرا

جای آنست که جان رقص کند در پیکر

چون کنم مدح توکوشم که سخن رانم بکر

چون منی بهر مدیح تو ز مادر بنزاد

هم مگر باز مرا زاید از نو مادر

ز انکه رسمست که مادر چو دهد دخت به شوی