چون کنم مدح توکوشم که سخن رانم بکر

زشت را زشتی زایل نشود از زیور

داورا راد امیرا ز خلوص تو مرا

جای آنست که جان رقص کند در پیکر

تا مرا طعنه حاسد نکند خون به جگر

چون منی بهر مدیح تو ز مادر بنزاد

هم مگر باز مرا زاید از نو مادر