فرسوده شد از صدمت جولان و شد ازکار

گفتم به خرد کاین همه ژاژ ست بیان کن

کاخر ز چه مه دوش نهان بود ز ابصار

فرمود که دی نعل سمند شه غازی

از روی ضرورت به صد اکراه به سمش

بستند ورا بیخبر از شاه به ناچار

گر دوش مه عید نهان بود نهان باد