گر دوش مه عید نهان بود نهان باد

فرسوده شد از صدمت جولان و شد ازکار

از روی ضرورت به صد اکراه به سمش

بستند ورا بیخبر از شاه به ناچار

تا هست به گیتی اثر از ثابت و سیار

فرداست که از مشرق نصرت کند اشراق

ماهیچه تابان علم شاه جهاندار