در صحن این ز بیم غضفرکند فرار

در آن نمازکرده گروه از پی گروه

در این نیاز برده قطار از پی قطار

بر بام آن ز امن کبوتر کند وطن

یک مشعرست آن را معمور در کنف

صد مشعرست این را مسرور در جوار

اندر فنای این شده الماس سنگریز