صد مشعرست این را مسرور در جوار

بر بام آن ز امن کبوتر کند وطن

در صحن این ز بیم غضفرکند فرار

یک مشعرست آن را معمور در کنف

اندر فنای این شده الماس سنگریز

وندر منای او شود ابلیس سنگسار

آن کعبه یی که فدیه برندش ز هر طرف