یک مشعرست آن را معمور در کنف

در این نیاز برده قطار از پی قطار

بر بام آن ز امن کبوتر کند وطن

در صحن این ز بیم غضفرکند فرار

صد مشعرست این را مسرور در جوار

اندر فنای این شده الماس سنگریز

وندر منای او شود ابلیس سنگسار