از ابر تا که ژاله ببارد به مهرگان

زیرا که من ترا به جهان کردم اختیار

شد درجهان سخا و سخن بر من و تو ختم

تا ماند این یک از من و آن از تو یادگار

از خاک تاکه لاله برآید به نوبهار

خندان چو لاله مادح بخت تو قاه قاه

گریان چو ژاله دشمن جاه تو زارزار