من می نشوم هیچ ز آزار تو بیزار

نبود عجب ار رام شود مار تو بر من

زیراکه شود رام چو مقلوب شود مار

بیزار ز آزار شود مردم عالم

ای خال سیاه تو درون خط مشکین

چون نقطه یی از مشک میان خط پرگار

روی تو به موی تو چو در غالیه سوسن