رشکم همه بر شادی اغیار تو ثابت

بر برگ سمن ریخته یی نافه تاتار

دوشینه که در محفل اغیار نشستی

با ثابت و سیار مرا بود سر و کار

اشکم همه ازدوری رخسار تو سیار

از روز من و بخت من ای دوست چه پرسی

بی روی تو و موی تو این تیره شد آن تار