از روز من و بخت من ای دوست چه پرسی

با ثابت و سیار مرا بود سر و کار

رشکم همه بر شادی اغیار تو ثابت

اشکم همه ازدوری رخسار تو سیار

بی روی تو و موی تو این تیره شد آن تار

در مرحله مهر تو چون خاک شدم پست

در بادیه عشق تو چون خار شدم خوار