نامی از تیغ تو بردم شعر من شد آبدار

وصف گرزت دی نوشتم خامه ام شد ریز ریز

مدح خلقت دوش گفتم خانه ام شد مشکبار

یادی از رخش تو کردم فکرت من شد روان

گر کسی خواهد که عزرائیل را بیند به چشم

گو ببیند جان ، شکر تیغ تو را در کارزار

ور حکیمی وهم را خواهد مجسم بنگرد