هی آب می زدم به وی از شعر آبدار

ننوشته نام تیغ توکز نوک کلک من

جست آتشی که تا به فلک رفت ازان شرار

هی سوخت دفتر من از اوصاف او و من

زاندام اهل زنگ سیاهی برون رود

گر آفتاب تیغ تو تابد به زنگبار

روزی نسیم خلق تو بر مغز من وزید