گر آفتاب تیغ تو تابد به زنگبار

هی سوخت دفتر من از اوصاف او و من

هی آب می زدم به وی از شعر آبدار

زاندام اهل زنگ سیاهی برون رود

روزی نسیم خلق تو بر مغز من وزید

پر شد کنار و دامنم از نافه تتار

چون نام همت تو برم از زبان من