روزی نسیم خلق تو بر مغز من وزید

هی آب می زدم به وی از شعر آبدار

زاندام اهل زنگ سیاهی برون رود

گر آفتاب تیغ تو تابد به زنگبار

پر شد کنار و دامنم از نافه تتار

چون نام همت تو برم از زبان من

در خوشه خوشه ریزد و دینار بار بار