صدرا خدایگانا ده سال بی توام

روی از سرشک خونین دارد ز رشک وار

خون گردد از زرشک مصفا و خون چرخ

در دل ز داغ باغ زرشک تو گشت تار

جان بود دردمند و جگرخون و دل فکار

منت خدای را که بدیدم به کام دل

بازت به صدر قدر ظفرمند و بختیار