چشم یک تن روشنی جست ار به بوی پیرهن

ورکسی پرسد ز من گویم ندارم استوار

زانکه من تن بینم اندر یک جهان جان جای گیر

راستی قول حکیمان را نباشد اعتبار

چشم خلقی گشت روشن زین قبای شهریار

این قبا گویی سپهر چارمین بودست از آنک

بوده در وی آفتاب عالم آرا را قرار