نوک آن پیکان کند از صخره صماگذار

تا نگوی کار خصمت از شرف بالا گرفت

مشت خاکی هست از آن بالا رود همچون غبار

بر سر پیکان چوبی نام عزمت گر دمند

بر فراز موج دریا نقش حزمت گرکشند

موج دریا جاودان چون کوه ماند استوار

افتخار عالمی گر چه درون عالمی