مشت خاکی هست از آن بالا رود همچون غبار

آب و آتش را بهم دادست عدلت دوستی

خواهی ار برهان قاطع نک حسام شهریار

تا نگوی کار خصمت از شرف بالا گرفت

بر سر پیکان چوبی نام عزمت گر دمند

نوک آن پیکان کند از صخره صماگذار

بر فراز موج دریا نقش حزمت گرکشند