به ملک مادر طغیان زدی به سنت پار

بگفت این و به تعجیل نامه یی به خزان

نوشت پر شغب و شعور و فتنه و پیکار

که ای خزان به تو اتر خبر دهند که تو

شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرم

بسا تحمل بیجا که خواری آرد بار

به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام