به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام

به ملک مادر طغیان زدی به سنت پار

شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرم

بسا تحمل بیجا که خواری آرد بار

یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار

خزان چو نامه فرو خواند با حواشی خویش

چه گفت گفت که باید فرار جست فرار