یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار

شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرم

بسا تحمل بیجا که خواری آرد بار

به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام

خزان چو نامه فرو خواند با حواشی خویش

چه گفت گفت که باید فرار جست فرار

برید باد صبا در میانه بود و شنید