شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرم

نوشت پر شغب و شعور و فتنه و پیکار

که ای خزان به تو اتر خبر دهند که تو

به ملک مادر طغیان زدی به سنت پار

بسا تحمل بیجا که خواری آرد بار

به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام

یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار