چه گفت گفت که باید فرار جست فرار

به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام

یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار

خزان چو نامه فرو خواند با حواشی خویش

برید باد صبا در میانه بود و شنید

دوان دوان همه جا ره برید تا کهسار

به ابرگفت چه غافل نشسته ای که خزان