برید باد صبا در میانه بود و شنید

یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار

خزان چو نامه فرو خواند با حواشی خویش

چه گفت گفت که باید فرار جست فرار

دوان دوان همه جا ره برید تا کهسار

به ابرگفت چه غافل نشسته ای که خزان

گریخت خواهد و فردا بپرسد از تو بهار