به عیب او و به عیب من ایزد دادار

کلامش آب روانست و طبعش از حیرت

نشسته بر لب آب روان چو بوتیمار

اگر کمال بود عیب کاش می افزود

ز ایلخان نکنم وصف زانکه بحر محیط

شناورش به شنا ره نمی برد به کنار

ز دود مطبخ جودش سپهر گشته کبود