که آخرت عرق شرم ریزد از رخسار

ز قدح فارس مرا قدح کرد و گفت مگرد

به گرد دایره عیب یک جهان احرار

به عرق خویش ازین بیش نیش طعن مزن

کلامت آب روان است و این عجب که مرا

نشست ز آب روانت به دل غبار نقار

ز قدح پارس چو بر گردنت بود تقصیر