ز قدح پارس چو بر گردنت بود تقصیر

که آخرت عرق شرم ریزد از رخسار

کلامت آب روان است و این عجب که مرا

نشست ز آب روانت به دل غبار نقار

ز در مدحش بر گردنت سزد تقصار

بویژه اکنون کز عدل حکمران جهان

شدس حیرت کشمبر و غیرت فرخار