کلامت آب روان است و این عجب که مرا

به گرد دایره عیب یک جهان احرار

به عرق خویش ازین بیش نیش طعن مزن

که آخرت عرق شرم ریزد از رخسار

نشست ز آب روانت به دل غبار نقار

ز قدح پارس چو بر گردنت بود تقصیر

ز در مدحش بر گردنت سزد تقصار