قوافی سخنش هست چون ثنای امیر

که جان حاسد از ابکار او بود افکار

خطای شعرش چون صبر عاشقان اندک

قبول نظمش چون جور دلبران بسیار

که طبع را ننماید ملول از تکرار

و یا عطای امیرست کز اعاده او

ز جان سائل مسکین برون برد تیمار