ز جان سائل مسکین برون برد تیمار

قوافی سخنش هست چون ثنای امیر

که طبع را ننماید ملول از تکرار

و یا عطای امیرست کز اعاده او

جهان جود موچهر خان که انگیزد

به گاه خشم ز آب آتش و ز باد بخار

همیشه خرگه اقبال و شوکتش را باد