و یا عطای امیرست کز اعاده او

قبول نظمش چون جور دلبران بسیار

قوافی سخنش هست چون ثنای امیر

که طبع را ننماید ملول از تکرار

ز جان سائل مسکین برون برد تیمار

جهان جود موچهر خان که انگیزد

به گاه خشم ز آب آتش و ز باد بخار