من جادویی نموده و شیرازه بستمش

ماند جهان ازو به تن شخص رعشه دار

شیرازه صحیفه من خواست بگسلد

دیشب که گشتم از صف وی سخن گذار

باز از ثنای عدل شهنشاه کامگار

هی سوخت دفتر من از اوصاف او و من

هی آب می زدم بوی از شعر آب دار