ز الماس لعل سوده شود گفت غم مدار

ازشوق این سه آب عجب نی که اهل فارس

آبی کنند جامه خود را سپهروار

آنگه که تیغ شاه ببوسیدگفتمش

شمشیر شاه آتش سوزان بود به فعل

لبهای من دو دانه یاقوت آبدار

یاقوت را گزند ز آتش نمی رسد