ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمود

گرفته زاغی مور سیاه در منقار

دلم به نرمی با چشم او سخن می گفت

از آنکه چشمش هم مست بود و هم بیمار

گذشت بر من چندین هزار لیل و نهار

ز گیسوانش القصه چون نسیم سحر

همی بنفشه و سنبل فشاند برگلنار