گذشت بر من چندین هزار لیل و نهار

دلم به نرمی با چشم او سخن می گفت

از آنکه چشمش هم مست بود و هم بیمار

ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمود

ز گیسوانش القصه چون نسیم سحر

همی بنفشه و سنبل فشاند برگلنار

زجای جست و کمر بست و روی شست و نشست