دلم به نرمی با چشم او سخن می گفت

فریب ود و فسون ود وخواب ود و خمار

به چین طره او خال عنبرین گفتی

گرفته زاغی مور سیاه در منقار

از آنکه چشمش هم مست بود و هم بیمار

ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمود

گذشت بر من چندین هزار لیل و نهار