تر دل گ زانکه بعدل فارغست از درد و غم

بلکه ترک دل که در وی آرزو گیرد قرار

تن بود خانه طمع آن خانه را از سر بکوب

دل بود ریشه هوس آن ریشه را از بن بر آر

جان رهان زانکه بی جان ایمنببت ازکیرودار

از مراد نفس دل برکن که ننگست آن مراد

وز حصار عقل بیرون شو که تنگست آن حصار