آن بدین گفتا که کس را شیر ندهد زینهار

چون شدند اشرار آگه عقدشان از هم گسیخت

جامه پیوندشان را ریخت از هم پود و تار

این بدان گفتا که اکنون چاره جز ز نهار نیست

آن عزیمت کرده سوی غال غول از اضطراب

این هزیمت جسته سوی غار مار از اضطرار

فرقه یی همچون زنان گشتند در چادر نهان