باد بی رخصت به صحرا برد نتواند غبار

باره ویران که از هر رخنه دیوار او

همچو تار از حلقه سوزن برون لرفتی سوار

آنچنان معمور و محکم کرد کز دروازه اش

باغ هایی را که در گلزرشان از بی گلی

در دو صد فصل بهاران کس ندیدی یک هزار

شد چنان آباد از سعیش که گویی کرده چرخ