در دو صد فصل بهاران کس ندیدی یک هزار

آنچنان معمور و محکم کرد کز دروازه اش

باد بی رخصت به صحرا برد نتواند غبار

باغ هایی را که در گلزرشان از بی گلی

شد چنان آباد از سعیش که گویی کرده چرخ

بر سر هر شاخ گل صد خوشه پروین نثار

خلق از طغعان فتادسنند لیک از سعی او