گر چه می دانم که آن روح لطیفست این بخار

ور خطایم اینکه می کوشیدم به عیب و عار تو

نبستم منکر که مدح من ترا عیبست و عار

می دهم هر دم دل راد ترا نسبت به ابر

نور رایت را به نور مه برابر می نهم

گرچه می بینم که آن اصلست و این یک مستعار

در بزرگی با جهان جاه ترا همسر کنم