از پی بوس و کناری چون ز من گیری کنار

ز یر لب خندید و گفت ای شاعرک ترسم که تو

نرم نرمک از پی هر بوسه یی خواهی کنار

گفتم آری داعی شاهستم و مداح میر

الغرض با یکدگر گفتیم چون لختی سخن

خادم آمدگفت ای قاآنی از حق شرم دار

صحبت معشوق و می تا چند مانا غافلی