زان میی کز وی اگر یک جرعه پاشی بر زمین

باش کامشب می خورد فردا زند میرش به دار

رفت عمدا بر سر میخانه وز سرجوش خم

زان شراب آورد کز عکسش زمین شد لاله زار

از سر مستی کند هفت آسمان را سنگسار

الغرض جامی دو چون خوردم قلم برداشتم

گفتم اندر یک دو ساعت این قصیده آبدار